The following short story was presented by Dr. Astha Tuladhar for the "Global Literature Club of Nepal Bhasa" organized by World Newa Organization (WNO) on 16th March 2025. It was an online event.
海外在住のネパール人は母語での文学を通じてお互いに交流を取り、母語の保全を促しています。以下のショートストーリーは2025年3月16日にはオンラインイベントで発表されました。スクリプトはビデオの下にあります。
पुनर्मिलन-(नेपाल भाषा)
चिबाखं- डा. आस्था प्रभा तुलाधर
बांलाःगु ख्वालय् फसं वयागु सँ पुइकल । वं थःगु साइकलय् सन्तुलन कायम या याँसँ पंछेयात । आले वायागु ख्वा लुमंका बिचाः यात “जिं वयात छु धायेगु ज्वी ?” च्वय् आकासे हाकुगु सुपाँय् हाथासन न्ह्यानाच्वन, वं साइकल यागु पेडल न्ह्याके फुगु टोर स्वयाः नं याकनं । भचा जाएवों वा हे वल । तर कुसा मदयेक साइकल ब्वाका च्वोम्हव मिसां आसा यात कि तधंगु वाफाए मवेमा । तर वा ला वल, फुटी-फुटी तधंगु वाया फुटी वयागु ख्वालय् चिचिधंगु थप्पड थें न्यात । उबलय् हे, सर्ग गद्यांग न्यात। उगु सुनसान सतकय्, वयागु मने धासा अनेक खं वैच्वन, व नुग:स: सर्ग न्यागु स्वया तस्स: थें लगेजुया च्वन । वाफय् वयेत्यंगु खः तर वसिबे न्हापांव थः बस स्टपय् थ्यंके मागु दु। अचानकं वया मिखां वा वः थें ख्वबि बाः वल । वा व:गु टोर छठी, ख्वबि व:गु छठी, दृष्टि हे प्रष्ट मजुल। यक्व दँ लिपा, वं वयात नापलायेत्यंगु खः । मिसाया ख्वालय् वा व ख्वबि ल्वाकज्यानाच्वन ।
छपा ल्हातं वं नित्ता हुयछ्वोत, आखिर ख्वबी व वा नित्ता प्याकीगु चिज ख:, छुकिं याना वायत आ दुख: जुया च्वन? वं चाएके मफया च्वन । थुलि मछी ताःई तक्क अलग्ग च्वनेगु धयागु अःपु मजू । व हानं तापाक्का वनी तिनी ला थें ? व वन धाःसा छु जुइ ? मिसां थयागु बिचाः सह याये मफुत। वंला बस स्टपय् नाप लायेका धाःगु खः । बस स्टप ला आ:तसकं सत्ति ना वल।
याकः चा च्वं, च्वं बितेजुया वंगु ई, आः महत्वपूर्ण मजू । वं वायता याकनं हे खनी, आःयागु थ्व अवस्थाय्, प्याःगु सं, प्यागु लं व अलमल जुयाच्वंगु वयागु मन। व साइकल पार्क यायेत हथासं वन, अले बस स्टप पाखे फहिल । अन छम्ह मनूया आकृति दुगु खःन । व हे जुइमाः धकाः बिचाः याना, वं थःगु पलाः हथासं न्ह्याकल । व मनू, व हे ब्रिफकेस ज्वनाः दनाच्वन । व न फहिल । ख:, व हे ख: व । छज्वः ख्वातुगु मिखाफुसिया क्वय्, व हे तग्वःगु सियुगु मिखा, आः धासा चस्माया ल्यूने लानाच्वन । इमिके अबले, हिलाबुला याएत मुस्कान जक दत, खँग्वः मन्त। मने लसताया खुशिबा: वयाच्वंगु व क्षण, एकछिन यात ड्यु साँ ज्यूनी, क्वोथीक छक स्वे ला दै । मिसाया माने अज्ज हे याक्वो खँ वायाच्वान। मिजंम धासा सुंक दनाच्वन, तर वन: थ:गु मने दुने ला, शब्द शिकारे ब्वाएं-ब्वाएं वंम्ह थें खने दयाच्वाना। वं वयात बस टिकट लःल्हानाः मेगु बसय् च्वनेत संकेत यात । अले इपिं हुलमुलुगु बसय् च्वनाः थ:थ:गु नुग:या खँ, खालि यात। बस ला न्ह्यत, आ इमिगु गन्तब्य छगु जुइधुङ्कल, बस गन गन दिकल, इमिसं छूँ चिवा मत:। अन्तय् मिजन नं धाल, “जी नेपा: वय धुन, आ: वने मखुत” मिसां छ्यं क्वछुकाः धाल, “आ झी छेँय् वनेगु मखुला?”
Reunion
---A Short Story by Dr. Astha Tuladhar----
The wind blew her hair
across her pretty face. She wafted it away, balancing herself on her bicycle.
“What am I going to say to him?” she thought visualizing his face. The dark
clouds were sifting above her, faster than she could peddle. Soon it would rain.
Without an umbrella, she hoped it wouldn’t be a heavy down pour. The next
moment, raindrops hit her face like tiny slaps. Just then, a thunder roared in
the skies. On those deserted streets, voices in her mind seemed louder than
thunder. A storm was brewing but she had to reach the bus stop.
Soon, tears flowed from
her eyes, like rain. Her vision blurred. Finally, after many years, she was
going to see him. Raindrops and tear drops mixed on her face. With one hand,
she wiped them both, as if it didn’t matter which wet her face more. No, it
wasn’t easy to stay apart for so long. Would he go again? What if he did? She
couldn’t bear the idea.
He had asked to meet at
the bus stop. Now it was getting very close. Time spent feeling lonely, wasn’t
important anymore. He would see her soon, in her present state, wet and
confused. She rushed to park her bicycle and turned towards the bus stop. There
was a figure of a man. It must be him she thought, as she hurried her steps.
The man was standing with the same briefcase. He turned around. Those big brown
eyes, under a pair of thick eyebrows were now behind glasses.
Yes, it was him. They
exchanged shy smiles. It was a terrific moment of joy. She wished, that moment
would freeze, and allow her to gaze into his eyes. He seemed to be chasing
words to say. Instead, he handed her a ticket and signaled to get on another
bus. Before she could regain herself, they were leaving in a crowded bus,
emptying their minds together. For her, it didn’t matter where the bus was
headed. Finally, he said, “I’m home for good.” She nodded and said, “Let’s go
home.”
----------------〇〇〇--------------
#Nepal Bhasa, #Nepal, #NepaleseLiterature, #AsthaTuladhar, #WNO, #WorldNewaOrganization